Kiel junigi la movadon?

Robert Nielsen en Irlando ekmiris, kie troviĝas ĉiuj novaj esperantistoj, kiuj ja devus aperi pro la novaj retaj kursoj kaj aplikaĵoj. Ili ja neniam aperas en la tradiciaj kunvenoj. Do li ekserĉis en sia ĉirkaŭaĵo.

La profilo de Robert Nielsen en Amikumu.

La estonteco de nia movado estas la junuloj, tio estas kliŝa sed ja veras. Sen la nova enfluo de junaj esperantistoj, la komunumo malaperos kaj la lingvo mortos. Malkiel aliaj lingvoj, ni ne naskas novajn parolantojn (99 procentoj el la parolantoj ne estas denaskuloj) aŭ povas lernigi studentojn per lernejoj. Anstataŭe, ni devas allogi novajn homojn. Sen junuloj Esperanto ne vivos.

Sed preskaŭ ĉiuj scias ke la movado havas junularan problemon. Lokaj kluboj estas ofte priskribataj kiel “maljunaj kaj malgrandaj”, kaj ĉe la Universalaj Kongresoj oni vidas grandan ondon de grizaj kaj blankaj hararoj. Fakte, oni private informis min kia estas la averaĝa aĝo ĉe UK, kaj mi estis tre ŝokita. Mi ne scias ĉu mi rajtas diri ĝin publike, sed ĝi estas tre maljuna kaj post la aĝo de emeritiĝo. Kiam ili mortos, kiu anstataŭos ilin?

Granda problemo estas ke la tradicia movado ne allogas novulojn. La tradiciaj kluboj ne ŝanĝiĝis kun la mondo kaj nun estas tre eksmodaj kaj malnovstilaj. Kompreneble, ĉiu klubo kaj ĉiu lando estas malsama, sed estas komunaj problemoj en multaj landoj. La retejoj estas malnovaj, malbelaj kaj ne ĝisdatigataj. Ili apenaŭ uzas sociajn retejojn kaj ne proponas helpan manon al perditaj novuloj. Ofte la bultenoj estas disdonataj nur papere.

La kunvenoj ne havas inspiron, ĉiam faras la samajn aferojn. Oni ĉiam renkontiĝas en la sama loko, anstataŭ fari novajn aferojn kiel ludoj aŭ ekskursoj al urbaj vizitindejoj. Se novulo venas, tiu ofte sentas sin ekster la rondo. Eĉ bazaj aferoj estas forgesataj, ekzemple kiel enkonduki la personon kaj sentigi al tiu bonvenigon. Afero tiel simpla kiel preni ties detalojn por reinviti al la venonta kunveno, ne estas farata.

Entute, mankas al la kluboj energio kaj inspiro. Tio ĉi estas problemo ne nur en Esperantujo, tra la tuta socio malkreskas tradiciaj kluboj, ekzemple rondoj de ŝakludantoj havas grandan problemon, ĉar la membraro estas plejparte maljunaj viroj. En la dudek-unua jarcento, oni malpli emas iri al vizaĝ-al-vizaĝaj kluboj. Do jen problemo, kie la solvo?

Dum longe, Duolingo estis la nova espero por la movado, la gufo kiu alportos la novan sunleviĝon. Se la plej populara lingvolerniga retejo en la mondo instruas Esperanton, tio allogas grandan ondon da novaj uzantoj de la lingvo. Formale, la kursoj estas grandega sukceso. 1,3 milionoj da homoj uzas la kurson el la angla, preskaŭ 400 000 lernas el la hispana, kaj kurso por parolantoj de la portugala estis ĵus lanĉita.

Sed la Duolingo-kursoj havis preskaŭ neniun efikon sur la movadon. Se nur unu procento el la lernantoj aliĝus al UEA kaj TEJO, tio triobligus la membraron. Sed anstataŭ granda kresko, la membraro de UEA daŭre falis, kaj verŝajne ankaŭ tiu de TEJO (la membrokvanto de TEJO ne estas publika). Rigardante la kvanton de partoprenantoj ĉe renkontiĝoj kiel UK kaj IJK, oni ne vidas iun ajn kreskon post la lanĉo de Duolingo.

Kial la novaj lernantoj ne aliĝis? Duolingo estas populara ĉar ĝi estas ludo, sed eble ĝi tro similas al ludo. Iuj uzas la retejon ne por lerni, sed por ludi kaj amuziĝi. Ili komencas lingvon nur pro scivolemo kaj perdas intereson post kelkaj tagoj (aŭ eĉ kelkaj minutoj). La nombro de kurskomencintoj ne estas vere informa, nur la nombro de kursfinintoj estus vere tia sed bedaŭrinde tiu nombro ne estas publika.

Certe ekzistas lago da novaj komencantoj, el kiuj la asocioj povus ĉerpi, se ili havus la ĝustan ilon. Per kiu ilo fari tion? Honeste, mi ne scias, sed mi ja scias ke multaj asocioj eĉ ne faras provon. Duolingo mem provas helpi konekti novajn lernantojn al la komunumoj per la tiel nomata Duolingo-eventoj. Ĉi tiuj povus esti utilaj, sed ĝis nun mi ne provis ilin, ĉar oni devas kandidatiĝi kaj esti akceptita por rajti krei eventon. Mi kandidatiĝis por esti gastiganto en mia urbo, do mi vidos ĉu tiu ĉi estos utila allogilo.

Sed ĉi tiu ne estas lamento ĉe la funebro de nia movado. Mi verkas por veki, ne por plorigi vin. Mi ne iros trankvile nokten, mi batalos por krei lumon. Mi ne scias la solvon, kaj petas vian konsilon, sed mi havas kelkajn ideojn. Unu granda afero, kiu helpegas nin, estas Amikumu. Multaj projektoj promesas multe, sed jen apo kiu vere estas revolucio. Junuloj uzas la interreton tiom multe ke por trovi kaj allogi novulojn ties utiligo estas nepra. Senpaga kaj belaspekta apo estas vere tre utila.

Esperantistoj ofte estas izolitaj kaj ne konas aliajn parolantojn de la lingvo. Kiam mi uzas sociajn retejon, mi babilas kun homoj el tre malproksimaj landoj, kio estas bona, sed ne helpas krei klubon. Sed per Amikumu mi povas vidi la proksimulojn, kaj la disaj proksimuloj povas kuniĝi.

Fakte tio eĉ inspiris min krei klubon por junuloj en mia urbo. Mi vidis ke estas multaj homoj proksime, kiuj ne apartenas al la tradicia klubo, do mi invitis ilin. Anstataŭ atendi ke ili kontaktu min aŭ iu alia solvu la problemon por mi, mi ekagis. Mi preteriris la tradician klubon kaj rekte kontaktis homojn per Amikumu.

Surprize rapide mi trovis dek esperantistojn kiuj volis renkontiĝi kaj aliĝi al junulara klubo, kaj nia unua renkontiĝo okazos la venontan semajnon. Eble ni iĝos la unua landa sekcio de TEJO en Irlando, ĉar ĝis nun tio neniam ekzistis. Ĉi tio instruis al mi ke kvankam la movado en mia lando aspektis kiel dezerto, fakte subtere troviĝas fonto kiu povas nutri kreskantajn novajn ŝosojn.

Mi povus verki artikolon pri tio kiel maljunas kaj malkreskas la movado, sed mi preferas verki pri manieroj allogi novajn homojn kaj kreskigi la junularon.

Do, mi ne scias entute kiel junigi la movadon, sed mi certas ke oni devos forte labori. Ne sufiĉas nur atendi ke la novuloj venu al vi, vi devos serĉi kaj venigi ilin. Oni devos eksperimenti kaj ekprovi novajn ideojn. La interreto estos la malŝlosilo al nova generacio de esperantistoj, sed oni devos kapti la oportunon. Ne sufiĉos kaŝi sin antaŭ la moderneco kaj daŭrigi la tradiciajn metodojn, la moderna mondo estas trajno, oni devas kuri por ne postresti kaj por ĝin kapti.

Robert Nielsen

  Aboni  
plej nova plej malnova plej populara
Avizi pri
Ariel
Membro

Mi ankaŭ taksas la problemon tre grava kaj tikla. Sed JEB (Junulara Esperantista Brita) ĵus havis sufiĉe sukcesan aranĝon, kie ĉeestis kelkaj interesitaj junuloj, kiuj ŝajne daŭros en Esperantujo. Kion ni faris por ebligi tion estis: 1) havi klarajn, alireblajn informojn en nia retejo, kaj ĉio dulingve (Esperante kaj angle) 2) starigi sesion dum la aranĝo eksplicite por novuloj kaj kontroladi dum tiu, ke ili estu centrigitaj kaj ke la pli spertaj parolantoj ne superregu ilin 3) reklami la aranĝon per diversaj sociaj retoj, kaj prezenti la informojn sur profesia kaj moderna retejo (jeb.org.uk) Vidinte tiun sukcesan rezulton, mi nun… Legi pli »

James Bridge
Gasto

Mi ofte pensas ke la interreto estas tro indulginta novajn lernantojn (inkluzive min mem.) Kial ni bezonas la tradiciajn organizojn? Kiel la malnovaj organizojn servas al ni? Sxajnas al mi ke la cxefa kialo por la tradiciaj organizoj kaj kluboj estas konigi unu la alian, sed nun (dankante la 'reton) oni ne devas konsulti la naciajn organizojn aux cxeesti la lokajn klubojn. Se oni volas partopreni verdecon, do oni bezonas nur konsulti la Facebook-on. La 'reto promesis grandigi la mondon, sed male sxajnis malgrandigi gxin. Laux mia opinio, se lokaj kluboj — kaj iome la naciaj organizoj — travivos, ili… Legi pli »

Sebastiano
Membro
Sebastiano

S-ro Nielsen skribis: »La estonteco de nia movado estas la junuloj, tio estas kliŝa sed ja veras.«

Mi ne senkondiĉe kredas tion. Mi, eble iom naive, pensas, ke homoj en ĉiuj aĝoj venadas al Esperanto. Tio estas unu kialo, pro kio Esperantujo havas iom pli da grizharuloj: Kaj tiujn, alveninte jam grizaj, kaj tiujn, kiuj alvenis kiel junuloj sed griziĝis intertempe. 😉

Jes jen Jens
Membro
Jes jen Jens

Estas malfacile, ĉar la diversaj generacioj vivas en malsamaj universoj. Tiu problemo estas multe pli malnova ol la reto, eĉ pli ol la komputilo. La kondiĉoj ankaŭ tre varias de lando al lando, tiel ke la agado devas esti tre diversa laŭ lokoj kaj medioj. Kiam mi Esperantistiĝis en 1973, eksciinte ke la loka klubo havas kunvenon, mi senhezite iris tien por ekkoni mian popolon. Tie mi spertis ke homoj kiuj praktikis Esperanton dum jardekoj parolas ĝin pli malbone ol mi, dektrijara, parolas la Anglan. Certe, mi jam tiam estis aparte interesita pri lingvoj, kaj samgeneracianoj povas esti tre diversaj… Legi pli »

leejungkee
Membro

La demando de Robert Nielsen estas serioza por ni, ĉiuj esperantistoj. Se ne naskiĝos novaj esperantistoj, baldaŭ nia movado malfortiĝos. Por sangumi novan sangon neeviteble ni devas instrui Esperanton rete kaj ĉeklase. Kiel 47 jara esperantisto, mi konkludis, ke sen instruado de Esperanto neniel nia movado progresos. Tial mi fondis 'Seula Esperanto-Kulturcentro (www.esperanto.kr)'-n en la jaro 1991, de tiam mi havas publikan kurson ĉiumonate en Seulo. Jam okazis 314 kursoj en majo, 2018 tra kiuj 1819 seulanoj lernis en SEK. Tial en Koreio troviĝas sufiĉe da novaj kaj junaj esperantistoj. Estas notinde, ke ili venis al SEK por lerni Esperanton… Legi pli »

mirmal
Membro

3. kvanto da esperantistoj – kvanto da informoj. Celo de komunikado estas disvastigi informojn, ne disvastigi lingvojn. Homoj ne komunikas por montri al fremduloj, kiel bela estas ilia lingvo, kaj por stimuli ilin por lernado de tiu lingvo. Homoj komunikas por interŝanĝi informojn, ideojn, sciojn, klaĉojn, kalumniojn, travivaĵojn kaj planojn, legas librojn kaj spektas televidon por kleriĝi aŭ amuziĝi. Ankaŭ fabelo aŭ komedio estas principe ĉeno da informoj. Neniu bezonas paroli kun miliono da homoj eĉ en sia gepatra lingvo. Sed bezonas havi je sia dispono milionojn da informoj pri la universo, naturo, historio, arto, scienco, sporto, religioj ktp. Tiujn… Legi pli »

Licxjo
Membro
Ŝatata komantanto
Licxjo

Verdire, la kerna demando ne estas kiel “junigi” la movadon, sed “kio estas la movado?” kaj “kiel daŭre vivigi Esperanton?” Mi mem havas 66 jarojn, kaj mi konscias pri mia pliaĝiĝo. Sed la elekto estas maljuniĝi, aŭ morti. Mi preferas la unuan. Kaj mi restas sufiĉe aktiva, kohera, kaj kontribua. Cetere, kiel bone scias homoj kiuj bone konas min, mi daŭre provas kultivi novan generacion de instruistoj kaj lertuloj pri Esperanto. (Krom tio, mi diris rekte al pluraj homoj kiuj konas min bone ke, kiam mi maljuniĝos sufiĉe ke mi vere ne devus aktivi, ili rajtas diri tion senhezite. Jen… Legi pli »

Licxjo
Membro
Ŝatata komantanto
Licxjo

Do mia konsilo estas ne pensi precize pri kiel junigi la movadon, sed pri kiel “inkluzivigi” la mondon de Esperanto-parolantoj. Mi havas proprajn dubojn, ĉu organizoj kiel UEA ks travivos la venontan jardekon. Do, pri la “formala” movado mi ne tro multe pensas. (Tamen poste kiel oni akiros librojn, aŭ materialojn, aŭ informojn? Pripensindaj demandoj). Sed mi ne havas dubon ke la homoj kiuj allogiĝis al Esperanto daŭre okupiĝos pri ĝi. Mi foje diras al lernantoj ke se estus nur mi kaj unu alia homo kiuj interesiĝus pri Esperanto, sufiĉus, se per ĝi ni ekhavus rilaton. Kaj efektive estas multe… Legi pli »

Wendel
Gasto

Nia asocio publikigis la sperton de lernanto de Duolingo, kiu trovis nian sidejon kaj fariĝis membro:

https://youtu.be/qDavKTvzfqM

mirmal
Membro

Ĉe junigado ni devas solvi kelkajn problemojn: 1. lerninto – movadano. Ĉe aliaj lingvoj sufiĉas, ke la kursano trairas la kurson, dankas al la instruisto, adiaŭas kaj malaperas. Ĉe Esperanto tio ne sufiĉas. Ni bezonas, ke la lerninto aliĝu al niaj ascocioj, abonu gazetojn, aĉetadu librojn, partoprenu asocian vivon. Mia samklubano faris kurson por universitataj studentoj, kiun trairis 350 gejunuloj, sed nur unu knabo fariĝis movadano, la ceteraj dankis, adiaŭis, malaperis. En Budapeŝto eĉ 5000 gestudentoj ĉiujare faris ekzamenon pri Esperanto, sume dum dek jaroj ĉirkaŭ 50 000, sed ĉiuj malaperis post la ekzameno, ĉar ili volis nur facile plenumi… Legi pli »

mirmal
Membro

2. pasiva – aktiva. Ĉe aliaj lingvoj la lernintoj povas resti pasivaj, ĉar gazetaron kaj librojn eldonas la denaskuloj en enorma kvanto. Ĉe Esperanto la literaturon povas fari nur aktivaj esperantistoj, kiuj bone ellernis la lingvon. Plejmulto de niaj movadanoj restas pasivaj, ili nur pagas kotizon kaj se ili almenaŭ vizitas klubon, ili nur aŭskultas aŭ preparas facilan programon ekz. pri sia feria vojaĝo. Nur malgranda procento el ili fariĝas instruantoj kaj ankoraŭ malpli multaj iĝas aŭtoroj kaj redaktoroj aŭ almenaŭ kontribuantoj, organizantoj de aranĝoj ktp.

Ronaldo
Gasto
Ronaldo

Junuloj nur aliĝas se ili scias ke ni ekzistas. Pro tio NEJ estas provonta kolektiĝi je eventoj kie ja jam kolektiĝas junuloj, nome muzikfestivaloj senpage alireblaj.
Alia ideo mia estas ke indas informi ne (nur) al junuloj, sed ĉefe al tiuj kiuj havas tempon, t.e. senpostenuloj

Kirill Ŝvedov
Gasto

Miavide, Robert sufiĉe trafe priskribis problemojn, kiujn havas la movado koncerne sian aspekton por junularo. Se rigardi Esperanton kiel distriĝon/ŝatokupon, do la hodiaŭaj kluboj proponas neniun formon de aktiveco, interesan por modernaj gejunuloj. Se rigardi ĝin kiel rimedon por realigi onies kreemon, plenumi ajnan agadon socie utilan, efektivigi certajn idealojn — do, paradokse, nuntempe estas multe pli facile kaj efike fari tion per la angla. En simila diskuto, kiu okazis en unu forumo, E-isto, kiu okupiĝas pri rok-muziko, skribis, ke per la angla li multe pli facile povas trovi alilandajn partnerojn por eventualaj komunaj projektoj, ol per Esperanto. Ĉefa cirkonstanco… Legi pli »

Lu_
Gasto

Por pli bone kompreni vian tekston, kara Robert Nielsen: Kio estas via difino de la vorto "movado"? Eble vi ne konscias: Enketo che Facebook evidentigis, ke la homoj uzas la vorton sufiche diverse. Kelkaj volas per tio indiki la agantojn por la disvastigo de Esperanto, aliaj ankau tiujn kiuj kreas la Esperanto-kulturon. Kelkaj per la vorto volas indiki la asociojn kaj iliajn membrojn, aliaj la kompletan Esperanto-komunumon. Lau mi la vorto pro tio ighis neuzebla, char estas preskau garantio, ke iu miskomprenos… Mi ne demandas nur harfende – mi volas kompreni, kion vi celas. Chu en mondo de malkreskanta nombro… Legi pli »

Wendel
Gasto

Kara Lu, mi pensas ke tiuj tradiciaj grupoj kun kotizoj daŭre persistas, vigle. Tiel funkcias ekz. multaj sciencaj asocioj. Membroj pagas al ĝi, kaj ĉeestas ĉiujaran aŭ dujaraj kongresojn. Ĝi oferdonas, siavice, publikaĵojn kaj aliajn servojn, inter tiuj kursoj, prelegoj, ktp. Eble tiuj modeloj estas arkaikaj en diversaj aspektoj, sed laŭ la regiono kaj kulturo kie ĝi troviĝas, ĝi funkcias. Rilate al Esperanto, mi pensas ke tiu tradicia sistemo povas persisti akorde kun la specifa intereso de la ĉirkaŭantaj homoj, kiuj potenciale povas trovi en ĝi ĝuindan ŝatokupon. Eble la strategioj ŝanĝos laŭ lando kaj gento. Mi mem spertis tiun… Legi pli »

Jes jen Jens
Membro
Jes jen Jens

Mi kredas ke estas sufiĉe klare ke Robert Nielsen celas la organizitan movadon, kiu provas konvinki la mondon ke fareblas kaj realigendas tutmonda demokratia lingvopolitiko. Jam atentigi pri la indeco de iu ajn lingvopolitiko estas sufiĉe enorma tasko en mondo kie la nuntempa ĉefa imperia lingvo eĉ ne estas oficiala en la naci-ŝtatoj kie ĝi estas plej vaste parolata.

ekzistas
Gasto

La interreto estu la shlosilo – kaj ne "malshlosilo "